CZYTELNIA
Opiniujemy na terenie całego kraju. 537 117 017
  • Wysoka jakość usług
  • Kompleksowe badania dokumentów
  • Gwarancja całkowitej poufności

CZYTELNIA

GRAFOLOGIA
W kryminalistyce –  technika śledcza zwana ekspertyzą pismoznawczą polegająca na badaniu autentyczności pisma i ustalania tożsamości jego autora, bądź potwierdzenia lub wykluczenia osoby z kręgu podejrzanych.

HISTORIA PISMA
Początek pisania nie został zapoczątkowany alfabetem przedstawiającymi głoski, lecz obrazkami przedstawiającymi przedmioty. Indywidualne szkice, które zainicjowały tę formę komunikacji, później rozwinęły się w ogólnie przyjęte, a każdy przedstawiający jeden obiekt, zarówno poprzez zobrazowanie przedmiotu dosłownie ( np. ptak, jako ptak ), lub przypisanie charakterystycznego atrybutu oraz symbolu dla danego obiektu, przedmiotu ( np. człowiek z kijem, laską, jako ojciec ). Niektóre z tego obrazkowego pisma, jak chińskie pismo, przekształciło kolejne malowane symbole dla cech ( np. słońce dla jasności ), lub zachodzących sytuacji dla kategorii ( dwie kobiety w jednym domu dla kłótni ). Kilka narodów poza Chińczykami, szczególnie pomiędzy prymitywnymi rasami, ciągle używa obrazkowego pisma.

Pierwszy naród, który wynalazł prawdziwy alfabet, i w którym rysunki kodu liter przedstawiały głoski ( spółgłoski oraz półsamogłoski ), byli to Fenicjanie. Feniccy handlarze z Egiptu przywieźli do domu Egipskie pismo i w oparciu o nie, wynaleźli kompletny alfabet składający się z 22 liter, w którym każda reprezentowała inną głoskę. Fenicjanie wynaleźli nie tylko alfabet, ale również system liczbowy, w którym litery alfabetu reprezentowały pewną liczbę. Wynaleźli także pieniądze oraz system ich obiegu, na którym ciągle bazuje nasz obecny system monetarny.

Fenicki alfabet, w którym litery nie miały żadnego jasnego obrazkowego znaczenia, ale były kodem oraz spisem głosek, umożliwił pisarzowi połączenie ich razem w słowa, które zaczęły prezentować siebie czytelnikowi, jako obieg komunikacji, zamiast wcześniejszego systemu przedstawiającego przedmioty.

Grecy zabrali Fenicjanom alfabet i rozszerzyli go do 26 liter, natomiast Rzymianie zapożyczyli alfabet od Greków. Bazując na greckim alfabecie ( z wyjątkiem kilku pozostałych obrazkowych systemów ) z narodowymi rozbieżnościami, różnicami oraz uzupełnieniami, stał się on popularnym pismem dla prawie całego świata.

W trakcie tego procesu rozwinęła się w Grecji ( na długo przed czasami klasycznymi, oczywiście ) pisownia od prawej do lewej, w pisownię od lewej do prawej, natomiast później pisownia dużych oraz małych liter. System numeryczny był rozdzielony z alfabetu wraz z inwencją drukarstwa, ręcznego pisania oraz mechanicznego drukowania, stał się zróżnicowany. Dzisiaj, w Europie oraz w krajach skolonizowanych przez Europejczyków, jest pięć wyraźnie różnych alfabetów, wszystkie pochodne z Greckiego oraz Łacińskiego alfabetu:

– Cyrylica w słowiańskich państwach,

– Grecki alfabet w Grecji,

– Gotycki alfabet w Niemczech,

– Celtycki w Irlandii,

– Łaciński w pozostałej Centralnej oraz Zachodniej Europie, również w krajach skolonizowanych przez Europejczyków.

 

PROCES PISANIA
Wbrew pozorom pisanie to czynność bardzo złożona. Jest ona świadoma i ma hierarchiczną strukturę. Próbę jej opisania podjął zespół badaczy pod przewodnictwem Nicoletty del Grosso Destreri (2000). Dzięki obserwacji pacjentów, dostrzegli oni, że różne choroby lub urazy mózgu, skutkują różnymi rodzajami zaburzeń czynności pisania.

Na podstawie swoich obserwacji opracowali teoretyczny model czynności pisania. Według nich, przechodzimy cztery etapy od momentu decyzji o rozpoczęciu pisania do pojawienia się liter na papierze. Proszę sobie wyobrazić, że chcecie Państwo napisać słowo dom. W tym momencie w Państwa umyśle uruchamia się 4-etapowy proces.

Pierwszy etap to wybór graficznego wariantu liter, czyli decyzja o stylu (drukowane lub kursywa) oraz rodzaju liter (małe lub wielkie). Np. decydujecie, że chcecie dom zapisać kursywą oraz małymi literami.

Następny poziom to wybór sekwencji ruchów. W tym momencie odtwarzacie Państwo specyficzne grafomotoryczne wzory dla każdej litery. Poziom ten zorganizowany jest zgodnie z grafomotorycznym podobieństwem liter. Być może dlatego dyslektycy mylą litery i chcąc napisać dom piszą np. bom.

Na trzecim etapie ustalone zostają kierunki, wielkość, umiejscowienie i kolejność ruchów niezbędnych do napisania poszczególnych liter.

Gdy to już nastąpi pojawia się etap czwarty i ostatni, w ramach którego wszystkie dotychczasowe decyzje i wybory zostają zamienione na impulsy nerwowe biegnące do poszczególnych mięśni i ręka się porusza, a na kartce pojawia się litera

Warto dodać, że model zaproponowany przez zespół pod kierunkiem del Grosso Destreri znalazł potwierdzenie w kolejnych wynikach badań np. prowadzonych przez Venneri, Pestellego i Caffarra (2002).

PROCES PERSONALIZACJI PISMA
Stopniowe odchodzenie od form elementarzowych poprzez swoistą deformację poszczególnych znaków graficznych, polegającej na uproszczeniu lub komplikacji formy elementarzowej znaków następuje z chwilą utrwalenia się znaków graficznych jako obrazów psychicznych i skoordynowania z nimi ruchów ręki. Dopóki ta koordynacja nie nastąpi, dopóty dziecko nie pisze, lecz rysuje, tj. odwzorowuje pojedyncze znaki. Ma to swój wyraz m.in. w rwaniu się linii pisma, braku koordynacji ruchów. Pomiędzy drugim a trzecim rokiem nauczania odchodzenie od wzorca elementarzowego jest już widoczne i z każdym rokiem nasila się. Swój indywidualny obraz pismo uzyskuje stopniowo wraz z rozwojem biologicznym organizmu, zaś stopień tej indywidualności uzależniony jest od ogólnego rozwoju psychofizycznego. Ewolucja kończy się wraz z dojściem organizmu do pełnego rozwoju psychofizycznego około 25 -30 roku życia.

 

DEFORMACJA PISMA
Fluktuacje dokonujące się w piśmie osobniczym maja dwojaki charakter. Pojawiają się bądź pod wpływem warunków zewnętrznych ( np. pod wpływem środka piszącego, podłoża, pozycji przy pisaniu, temperatury, oświetlenia), bądź też pod wpływem przyczyn wewnętrznych naturalnych i nienaturalnych. Za nienaturalną uważa się chęć depersonalizacji pisma w celu utrudnienia badań identyfikacyjnych. Zniekształcenia z chęci depersonalizacji są łatwe do wychwycenia, ponieważ w piśmie osobniczym zaznacza się pewien wysiłek, objawiający się ogólnie rzecz biorąc we wszelkiego rodzaju „niejednolitościach”. Przyczyny naturalne, wewnętrzne fluktuacji są wielorakie. Tkwią w przeobrażeniach dokonujących się w organizmie ludzkim pod wpływem np. starzenia się, chorób, wykonywanego zawodu, wykształcenia i stanowiska, względnie mają swoje źródło w przejściowych stanach organizmu i czynnikach psychicznych. Tego rodzaju przyczyny są bardzo istotne, wpływają na motoryczność osobniczą, wzbogacając bądź upośledzając ją.